تحمل کردن زيباست

اگر قرار باشد روزی به تو برسم

انتظار اسان است

اگر قرار باشد دوباره تو را ببينم

زندگی شيرين است

اگر قرار باشد مزه ی دستان تو را بچشم

مشکلات حل می شود

اگر قرار باشد روزی به پای تو بميرم

لطفا فوتم نکن؛می خواهم در سينه ی تو تمام شوم

اشک ها همه به لبخند تبديل می شود

اگر قرار باشد تو را يک بار ببوسم

و لبخند ها دوباره به اشک

فقط اگر ببينم خيال رفتن داری

زنگيم می سوزد اگر بفهمم روزی از من دل گير شده ای

اما بدان دوستت دارم

از پشت اين همه فاصله

از پشت اين همه حرف

دوستت دارم

               نمی دونم از کجا شروع کنم

همه دوسم می دارن

یه عشق بادی بسازم

            تا با یه نیش زبون بترکه و خراب بشه

                    یه دروغگو می شمو

همیشه ورد زبونا

           توی دنیا اصلا عشق واقعی

گل یاس نازنینم

نذاراشکاتو ببینم

قصه تلخ جدایی را

نذار از چشات بخونم

من همو نم که هنوزم

عاشق چشات می مو نم

قلب من عاشق ترینه

واسه عشقم می خونم

بی وفا عشق من ... به خدا اشک من

می مونه رو گونم ... تا بیای پیش من

رفتی و بعد تو ... چه زجری کشیدم

هنوز تارمو تو ... به دنیا نمی دم

تو رو به خاطراتمون ... تو منو بی خبر نذار

تو رو به اشکمون قسم ... منو چشم به در نذار

باشه می رم از پیشت ... خداحافظ عشق من

ببخش روی نامه هام ... باز چکید اشک من

دلت موندنی نبود  ... خداحافظ عشق من

حالا که نموندی ... بگواز من چه دیدی

بغضمو وقت جدایی ... هی نگه داشتم به سختی

حتی واسه دل خوشی ام ... دست تکون ندادی رفتی

پس بذار روی ماه تو ... دم آخر نگاه کنم

سخته با خاطراتمون ... با دل خون نگات کنم

وقت رفتنت نبود ... خداحافظ عشق من

دلت می شکنه یه روزی ... می دونی قدر اشک من

سخته گفتنش ولی ... خداحافظ عشق من

آهنگ بی وفا از مجید خراطها

Seyed Abolhasan

Sadat Madani

خـداحـافـظ عشـــــــــــــــــــــق مـــــــــــــــن !

    با سایه سخن گفتم                            

زندگی گذشت.......ساعت ها دقیقه ها روز ها ماه ها و سال ها این عمر است که در گذر است

روزی به او گفتم دوستت دارم می دانی؟؟؟!!!

یک جمله در جواب من گفت:دل من جای دیگری است

باید باور میکردم؟!......... از او متنفر شدم  نفرت جای عشق

حال سال ها گذشت و او اینگونه نوشت:

به نام پیوند دهنده ی دل های عاشق

سلام و .............

به خودم گفتم خاموش باشم ولی نمی دونستم روزی در اتش عشقت خاکستر می شوم !!

خوب می دانم پس از سال ها حرفم را باور نمیکنی

دوستت داشتم.عاشقت بودم و تا نفس میکشم دوستدارت هستم

میگن وقتی نفرت به وجود بیاد جدایی راحت تره

من نمی تونم با تو باشم اینو درک کن   اینو بپذیر تقدیر من اینگونه است که قبل از رسیدن به ارزو هایم ......................

در ادامه نوشت.......................

و سرنوشت اینگونه ما را از هم جدا کرد من در زمین و او بالاتر از من

روزی بر سر قبرش نشستم و در ناباوری تمام (علت فوت:سرطان کبد)

دوستش داشتم بیش از پیش

عاشقش بودم بیشتر از قبل

ولی...........................اه خدا کجایی؟؟کجایی؟؟من تنهای تنها مانده ام

این متن خلاصه زندگی دوست عزیزم ( از اوردن اسم خودداری کردم )

این خاطره یه جورایی به سرنوشت خودم رقم می خوره ولی از یه دوست گرفتم و تو وبم گذاشتم

  http://padeshahfaslha.blogfa.com 

عمر ما به دو نیمه تقسیم می شود؛

نیمه اول زندگی ،صرف انتظار کشیدن و رسیدن نیمه دوم

و نیمه دوم صرف حسرت خوردن نیمه اول.

خداوند ما را سرشار از طراوت و عشق و نشاط خلق کرده است.

تا بی دریغ  به دوستانمان انرژی مثبت  هدیه دهیم و

غم را از دل هایشان بزداییم

بهار

   هنگام عاشقی و با عشق زیستن است...

                               می توان از زندگی گفت

با آب و رنگ شعر،نقش به روی نقش دیگر تصویر کرد...

جوانی طبیعت و روزگار ماست هنگام مستی و شوریدگی

محبت و عشق باید که غنیمت شمرد این لحظه ناب و عاشقانه

را با دوست با دوست سپری کرد این ایام فرخنده و خجسته را.

در کنار جویباری از عشق که از دل کوهساران محبت و مروت گذر کرد و در

زیر سای ی درختانی از جنس دلدادگی و شوریدگی دمی بیاسائیم.

و در هوای عاشقی نفسی تازه کنیم .

.                                             .

.                                               .

    .                                             .

       .                                           .

           بهار خاطره زمستان و تابستان و پاییز است.

دست به کاری بزنیم که مرور خاطراتش ما را عاشق تر کند ویاد خدا را در ما زنده تر

ایمان داشته باش که حتی با یک شاخه گل در کویر می توان بهار را حس کرد.

و با یک پرنده  سینه آبی آسمان را از انتشارهمهمه سرشار ساخت.

               اگر قلبت را و ذهنت را بهاری کرده باشی .

قطره دلش دریا می خواست . خیلی وقت بود که

به خدا گفته بود. هربار خدا می گفت :« از قطره تا دریا راهی

است طولانی ،راهی از رنج،عشق و صبوری. هر قطره را لیاقت دریا

نیست.»

قطره عبور کرد و گذشت . قطره پشت سر گذاشت. قطره ایستاد و

منجمد شد. قطره روان شد و راه افتاد .قطره از دست داد و به آسمان رفت

و هر بار چیزی از رنج و عشق و صبوری آموخت.

تا روزی که خدا گفت:« امروز روز توست.روز دریا شدن .» خدا قطره

را به دریا رساند . قطره طعم دریا را چشید ،طعم دریا شدن را.اما...

 روزی قطره به خدا گفت:«از دریا بزرگتر...آیا از دریا بزرگتر هم

هست ؟                

  خدا گفت : «هست »

قطره گفت :« پس من ان را می خواهم . بزرگترین

را. بی نهایت را .»

   خدا قطره را برداشت و در قلب آدم گذاشت.

گفت:« اینجا بی نهایت است» آدم عاشق بود. دنبال

کلمه ای می گشت تا عشق را توی آن بریزد اما هیچ

کلمه ای توان سنگینی عشق را نداشت .آدم همه

عشق اش را توی قطره ریخت .قطره از قلب

عاشق عبور کرد و وقتی از چشم عاشق چکید خدا

گفت :« حالا تو بی نهایتی، چون که عکس من در اشک عاشق است.»

امشب به قدر وسعت باران گریستم

                     مثل تو ای بهار ، فروان گریستم

من مثل لحظه های پر از پیچ و قاب تو

                       ای التهاب مبهم طوفانی گریستم

با کوچ روح سبزنجابت از ایمان

               بر مرگ عشق و غربت ایمان گریستم

از فقر گروه ای اساطیری زمین

                 بر سفره های بی خبر از نان گریستم

آن روز هم که بر لب هابیل خون شگفت

                          براولین جنایت انسانی گریستم            

مثل غرور سبزو ترک خورده بهار

                   امشب به قدر وسعت بهاران گریستم

کسی که...

  برای من از رویش خواهد گفت

   کسی که باور من بوده و هست

    کسی  که همچو غنچه های بهار

      شکفته در لحظه های قصه ی من

       برای من از عشق خواهد گفت

         کسی که شاعرانه به احساس می اندیشد

           و به دور از غم و دلتنگی

             و خالی ازهر چه خاطره های غریب

               دچار ثانیه های پر تنش فرداست

                      برای من از زندگی خواهد گفت

.... حقیقت دارد

تو را دوست دارم

  در این باران ...

 می خواهم

تمام لغاتی را که می دانم برای تو

به دریا بریزم

                            در سرم سودای جامی بی زوال

                        .  

                         .

                             .

           پرسه ای آغاز کردیم در خیال

    دل به یاد آورد، ایام وصال

                  .

               .

           .

        .

از جدایی یک دو سالی می گذشت

یک دو سال از عمر رفت و برنگشت

               .

                .

                   دل به یاد آورد اول بار را

خاطرات اولین دیدار را

            .

              .

                         آن نظر بازی آن اسرار را

                                      آن دو چشم مست آهو وار را

                .

                   .

                          .

                               .

هم چو رازی مبهم و سر بسته بود

چون من ازتکرار، او هم خسته بود

.

                           آمدو هم آشیان شد با من او

                            هم نشین و هم زبان شد با من او

                     خسته جان بودم که جان شد با من او

                                   نا توان بودو

                                           توان شد با من او

دامنش شد خوابگاه خستگی

                          این چنین آغاز شد دلبستگی

           .

              .

                    .

وای از آن شب زنده داری تا سحر

وای از آن عمری که با او شد به سر

                          .

                               .

                       مست او بودم زدنیا بی خبر

                            دم به دم این عشق می شد بیشتر

                  آمدو در خلوتم دم ساز شد

                                 گفتگو ها بینما آغاز شد

          .

                                                         گفتمش

.

                        گفتمش درعشق   پا برجاست دل

           گرگشایی چشم دل   زیبا دل

                  بی تو شام بی فرداست دل

دل زعشق روی تو  حیران شده

در پی  عشق تو سرگردان شده

.

                                                گفت

.

            گفت در عشقت وفادارم بدان

                من تو را بس دوست می دارم بدان

               شوق وصلت را به سر دارم بدان

                 چون تویی مخمور حمارم بدان

با تو شادی می شود غمهای من

با تو زیبا می شود فردای من

              .

                    .

                گفتمش عشقت به دل افزون شده

                     دل ز جادوی رخت افزون شده

                              جز تو هر یاری به دل مدفون شده

                              عالم از زیباییت مجنون شده

          بر لبم بگذاشت لب یعنی  خموش

                طعم بوسه از سرم برد عقل و هوش

                              در سرم جز عشق او سودا نبود

           بهر کس جز او در این دل جا نبود

                                    دیده جز بر روی او بینا نبود

                    همچون عشق من هیچ گل زیبا نبود

                  خوبی او شهره آفاق بود

                         در نجابت در نکوهی طاق بود

                                                                   روزگار

           روزگار اما وفا با ما  نداشت

                طاقت خوشبختی ما را نداشت

                  پیش پای عشقمان سنگی گذاشت

                            بی گمان از مرگ ما،  پروا نداشت

آخر این قصه هجران بودو بس

حسرت ورنج فراوان بودو بس

یار ما را از جدایی غم نبود

در غمش مجنون و عاشق کم نبود

       بر سر پیمان خود محکم نبود

         سهم من از عشق جز ماتم نبود

                      با من دیوانه پیمان ساده بست

                           ساده هم آن عهدو پیمان را شکست

                بی خبر پیمان یاری را گسست

این خبر ناگاه  پشتم را شکست

                آن کبوترعاقبت از بند رفت

                 رفت وبا دلداری دیگرعهد بست