می نویسم از تو که آغوش ذهنم بی خاطره چشمانت هیچ است ؛ از

               تو که نوازش خیالت در بستر تنهایی ام

    همچون حرکت سنجاقک روی بستر رودخانه است .

          وقتی کنار منی،تمام رنگها ، تمام صداها ،تمام عطرها به

  فراموشی دل می سپارند. من می مانم و گندمزاز خیال تو .

                         یک سوال! تا به حال گفته ام به گندمزار  می ماند؟!

     هنوز حرفهایم را تمام نکرده بودم که رفتی.می دانستم

دیگر دوسم نداری صدایم را بشنوی، برای همین آنچه را

   سالها در وجودم پنهان کرده بودم ، بر کاغذ می نویسم .

سالها بود که می دانستم با صدای شکستن من جان دوباره

گرفته ای اما دم بر نمی آوردم و تنها به این امید چشم انتظار تو

نشسته بودم که برگردی.نه این که برگردی و دوباره قلبم را در

آتش وجود خویش خاکستر کنی ؛ می خواستم برگردی تا

این بار برای همیشه فراموت کنم .

سکوت کن

        گاهی وقتا سکوت

                              همه ِ نا گفته ها رو

از تو چشم ها به سادگی فریاد می زنه

     پس حالا که می خوای

                             دل به دل ترانه بدی

حالا که با من هم ترانه شدی

                                  به احترام عشق

 یک دقیقه سکوت

هنوزم باورم نمیشه تو رفتی

مگه نگفتی تا ابد   با منی

عهد نبستی

آخه چطور می تونم فراموشت کنم

حتی دیگه نبینمت

اشک ریختم هر روز و هر شب

خدا شاهده

غصه خوردن دیگه واسه من نداره فایده

                                                    دستات تو دستامه ولی     

دوست دارم

دلت نمی دونم کجاست

چشمات پی چشم کیه

که اینجوری سر به هواست

می خواستی اشکامو ببینی

پس بشین اشکامو ببین

دارم واست گریه می کنم

 نرسیده به غزلهایم، پیش از پیچ و تاب رسیدن به

                          واژه های ناب

 پشت پرچین پر احساس قاصدک های پرپر شده،من آن جا

                         نشسته ام .

   کمی آهسته تر قدم بردار تا واژه هایم از هم نپاشند .

دوستت دارم

این کوچولو های ناز من میگن سال نو مبارک

نگو که سهمت از اتاقت بغض « بی من بودن » شد ه

و اشکهایت روی مهتاب می بارند

نگو از « با من بودن» بیزاری .

دلم بد جوری بهانه خاطره های پوشالیمان را گرفته

.اگر

چشمهای مرا طرد کنی،

اگر دستهای مرا در فاصله های سرد رها کنی،

اگر به کوتاهی

بودنهایت دلخوشم کنی،

به جان این ستاره ها قسم،

ذهن شیشه ای واژه هایم پر از

تشویش می شود.

حنجره آینه ها

روی پلک مطرود این روزها زنگ می زند

و نفسهای

ماه تنهایی ام را آزار می دهد.

ای کاش چشمهایم را حس می کردی

و برای دل تنهاییم

دستی تکان می دادی .

کمی از چشمک ساعتهایت بگو

که بی اختیار روی انتظار من راه می روند. کمی از

حرفهایم بگو که بی اراده مال تو شده اند.

کاش به دیدار واژه هایم می رفتی

که کنار آسمان در انتظار تو خوابشان برده.

شیطنتهایم  را لای بالشم پنهان می کنم.

خنده هایم را در سینه حبس می کنم .

حرفایم را پر از بغض و گلایه اند

به دست باد می سپارم و چشمانم را

می بندم .

اشکهایم را پاک می کنم ...

شاید فردا کسی مرا به یاد آورد

وقتی می بینم آسمان اقبالم به رنگ آسمان شبم

بوده؛وقتی می بینم قاصدک های عشقم را درهوایی

طوفانی روی سینی آسمان ریخته ای، دلم برای

سادگی شب بوهایم می سوزد. دلم می سوزد که

چقدر ساده،چه بی ریشه از من بریدی.

پاکی قدومش

صفای وجودش

سنگینی سکوتش

نجابت و غرورش

وبا زمزمه ی کلامش

در جذبه محراب

گستره وسیع جنت بود

و من فقط پدر میخواندمش ....

هرچند که سخت است ولی خداحافظ....

راه زندگی ،راه دلتنگی نیست. زندگی

 آخرین دیدارم را دریاب . آخرین فرصتم را غنیمت

يك سبد خاطر آسوده و شاد

يك بغل شبنم آرامش صبح

يك هزار آينه از جنس دعا

همه تقديم شما ...

عيد سعيد غدير خم مبارك ...

دوستدار شما :

سيد ابوالحسن سادات مدني

بي نظر نذارين مارو ...

قلبم را پر از صفا و صمیمیت می کنم،

مهرو دوستی رو در آن می دمم،

مملو از هوای عشق و محبت می سازم

از نگاه

مهربانانه به دیگران لبریزش می کنم

و آن را به تو می دهم.

 اگر کسی می گوید که برای تو می میرد

   کسی از پشت یاس ها عاشقم شده، اما من تو را بهانه

می کنم و عاشق رازقی ها می شوم. کسی چشم هایم را

 می پرستد و من از تندیس نگاه تو نقاشی می کشم و به

  پنجره اتاقم می چسبانم. کسی برای من تا صبح بیتابی

 می کند و من برای شبنم چشمم دلیل بیهوده می آورم و

   می گویم: اشک گلهاست.کسی آن طرف شب صدایم

  می کند و من چشم هایم را می بندم و به صدای پای

 شمعدانی ها گوش می کنم. باور کن اگر دیر کنی،اگر

زودترسراغ این تنهایی هایم نیایی،خود را با بوی یاس ها

سرگرم می کنم، تمام نقاشی ها را پاره می کنم و این بار

برای نیامدنت گریه نمی کنم. باور کن اگر عاشقم نباشی،

ساده تر از این حرف ها فراموشت می کنم. پس کمی از

آسمانت را به من ببخش و ستاره برایم بچین. شاید قول

             دادم که همچنان عاشقت بمانم !  

                خسته و دلتنگتر از شب، غریب و پیرتر از

                      تک درختی  تنها و صدای گرگ صفت این باد

             بی پروا... یکی ترانه قلبم را می شنود ازدور.دلم

                       گرفته، دلم تنهاست،دلم غریب و در بهانه است. تمام

                            بی کسی ام با خیال تو لبریز؛و دست خسته تو، چه

                      چه حس غمگینی دارد .

                        در سبکبالی خود کاش مرا می بردی. کاش در

                            خلوت خود اسم مرا می خواندی. می سرودی عشق

                     پلک هایم نقش تو را حک کردم.

در کابوس تنهایی هایم،

نقش تو را با سر انگشتان خسته ام می نگارم ،نه...

دلم برای تو تنگ نشده،دلم برای خاطراتم تنگ شده

برای لحظاتی که یادشان را برایم به یادگار گذاشتی .

دلم برای دیواری تنگ شده که مثل یک سد روی این احساسات

بی منطق کشیده بودم

وبرای تو خرابش کردم.

 دلم برای خودم تنگ شده ؛

برای امیدها و آرزوهایم؛

برای رویاهای آینده ام

سلام: به همه ی کسانی که پاییز زندگیشون غریب و بی برحم بود

به همه ی اونایی که دلشون با نفرین سوخته

به همه ی اونایی که زخم زبون خوردن

به همه ی اونایی که نشونی از بی نشونشون پیدا نکردن

به همه ی اونایی که منتظر برگشتن اونی شدن که میدونستن بر نمیگرده

به همه ی اونایی که توی تاریکی شبهاشون فقط یه ستاره دارن

به همه ی اونایی که تنهاترین تنهای زندگی تنهاشون میزاره

به همه ی اونایی که قلبشون مثل دریاست

عضو کوچکی از طرفداران مجید خراطها اومد تا کارش رو شروع کنه و بهتون بگه:

تا لحظه ی آخر،تا لحظه ای که نفس می کشم،تموم حرفام و عشق و علاقه ام رو به سوز صدا،مجید خراطها ثابت کنم و همیشه حامی ایشون باشم.

کاش.. امااینوبدون خیلی دوستت دارم عزیزم

بوسه را دوست دارم نه در هوس

عشق را دوست دارم نه در قفس

این منم چون گل پرپر که نشستم سر راهت
ببین غبار غم رو که نشسته بر نگاهم

اگه من نمردم از عشق تو بدون که رو سیاهم
اگه
عاشقی یه درده، چه كسي آن درد رو نديده

اگه
عاشقي گناهه، ما همه غرق گناهيم ميونه

اين همه آدم، يه غريب و بي پناهيم

چی بگم وقتي
كه عاشق، زخمي تيغ هلاكه

خوابهایم را با اشک، آذین می بندم . این جا خانه ی

شقایق برای حضورپروانه ها درشور و اشتیاق نیست.

باورت می شود که هنوزاز چشمانت خجالت می کشم؟

که نمی توانم حتی ستاره ات باشم؟بگوازکدام اُرکیده به تو

نگاه کنم که در وادی احساسات برایم اشک بریزی؟من از

تبار میناهای کبود با گامهایی به نرمی لبخند تو، به سویت

گام بر می دارم اما تو ...؟ امان از حرفهای دیگران! باور

نداری ترنم آبی این سکوت روی لبهایم نشانه ی همین

فاصله هاست. فاصله هایی که دلیلشان آداب و رسوم

ماست. دلیلشان منطق گره خورده به افکار ماست.دلایلی

که گاه خوبند و گاه بد.

 شاید اگر نبودند عاشقت نمی شدم!

تحمل کردن زيباست

اگر قرار باشد روزی به تو برسم

انتظار اسان است

اگر قرار باشد دوباره تو را ببينم

زندگی شيرين است

اگر قرار باشد مزه ی دستان تو را بچشم

مشکلات حل می شود

اگر قرار باشد روزی به پای تو بميرم

لطفا فوتم نکن؛می خواهم در سينه ی تو تمام شوم

اشک ها همه به لبخند تبديل می شود

اگر قرار باشد تو را يک بار ببوسم

و لبخند ها دوباره به اشک

فقط اگر ببينم خيال رفتن داری

زنگيم می سوزد اگر بفهمم روزی از من دل گير شده ای

اما بدان دوستت دارم

از پشت اين همه فاصله

از پشت اين همه حرف

دوستت دارم